Veliki glumci a mala penzija  

Osam beogradskih pozorišta ustupiće tokom oktobra prihode sa po dve predstave glumcima penzionerima zbog njihove izuzetno teške materijalne situacije, saopšteno je juče na konferenciji za novinare u Skupštini grada. Planirano je da se ova akcija nastavi i narednih godina, u početku samo u Beogradu, a trebalo bi da joj se priključe i pozorišta iz cele Srbije.

U akciji „A >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << sada mi za njih", koju je pokrenuo Savez dramskih umetnika, uz podršku Sekretarijata za kulturu Skupštine grada i Belefa, planirano je da beogradska pozorišta sve prihode sa tih predstava, uključujući i autorske honorare, uplate na poseban račun Saveza dramskih umetnika koji će onda ta sredstva podeliti penzionisanim glumcima. U akciji učestvuju Jugoslovensko dramsko, Beogradsko dramsko, Atelje 212 i Pozorište na Terazijama, Zvezdara teatar, „Duško Radović", „Puž" i „Pinokio".

Koliko je težak položaj ovih umetnika jasno je na osnovu samo nekih podataka koje je juče iznela glumica Ružica Sokić.

- Državne penzije za glumce su bedne. Evo vam samo jedan podatak. Rade Marković, glumac koji je igrao u nebrojenim predstavama i filmovima, prima penziju od 24.000 dinara! Ja sam u malo boljoj poziciji jer sam uključena u jedan drugi program, pa primam penziju od 32.000, a svojevremeno sam primala penziju od 4.000 dinara, i to iz dva dela.

Penzijom od tridesetak hiljada dinara može da se „pohvali" i Svetlana Bojković, koja za „Blic" kaže da je ona pokrenula inicijativu rešavanja položaja penzionisanih glumaca još tokom devedesetih godina, ali do danas ništa nije učinjeno.

- Šta da vam kažem o toj temi ako se zna da je recimo Steva Žigon umro s penzijom od 17.000 dinara - kaže Svetlana Bojković.

Vlastimir-Đuza Stojiljković kaže za „Blic" da je beda u kojoj žive nekadašnji glumci opštepoznata stvar.

- Poznajem bar 40 kolega s penzijom koja nije veća od 14-15 hiljada dinara- kaže Stojiljković.

Najpoznatiji slučaj ovog tipa je nekad najpopularniji glumac u bivšoj Jugoslaviji Miodrag Petrović Čkalja, čija nekadašnja popularnost ne može da se poredi ni sa najvećim zvezdama na današnjoj glumačkoj sceni, a umro je 2003. godine u velikoj nemaštini. Tek zimus su ga se setila, kada je jedna ulica u Beogradu dobila ime po njemu.

Gradski sekretar za kulturu Darijan Mihajlović rekao je da je osnovna zamisao ove akcije podizanje društvene svesti o položaju zaslužnih umetnika, čija su primanja premala zbog teških materijalnih uslova u u kojima su stvarali.

Zanimljivo je da će Ružica Sokić u ovu akciju biti uključena i kao akter (kao Meri u komadu „Dugo putovanje u noć" Judžina O’Nila) i kao jedna od onih kojima je pomoć namenjena. „U glumačkoj profesiji u stvari i nema penzije", kaže Sokićeva. „Glumac igra dok je živ."

Simović: Vraćamo dug glumcima

Pre izvođenja svake predstave čiji je prihod namenjen penzionisanim glumcima, biće pročitan tekst akademika Ljubomira Simovića, u kojem, između ostalog, stoji: „Prihod od večerašnje predstave namenili smo našim kolegama, glumcima koji su ceo život proveli na sceni, posvetili sceni, a kojima to nije omogućilo da danas, kada su sa scene sišli, provedu mirnu i bezbrižnu starost. (...) Igrajući večeras za svoje stare kolege, vratićemo im bar deo onoga što su na sceni, tokom godina, sami zaradili i zaslužili, i što im, po svetom pravu solidarnosti, pripada. Tako nećemo pomoći samo njima nego i sebi, jer čovek dobija jedino kad daje. A najviše dobija onda kad daje najviše.

Nastavak na Blic... 0 0

Dodajte komentar